Mijn pagina's

vrijdag 30 december 2005

Losse flodders

Ik ben een paar dagen erg ziek geweest en heb dus weinig meegemaakt, vandaar nu enkele losse notities.


Dengue, in het Nederlands "knokkelkoorts" geheten, is een virusinfectie die door muggen wordt overgebracht. Er bestaat geen vaccinatie tegen. De meest voorkomende soort is vrij onschuldig, zoiets als een griepje, maar er is één variant die de tweede keer dat je hem krijgt dodelijk kan zijn. Ze dachten dat ik misschien dengue had, maar ik miste één belangrijk symptoom: ik had geen pijn in mijn knoken. De dokter schreef een breedspectrum antibioticum voor en ziedaar, na drie dagen was ik er weer bovenop - maar wel in totaal zes dagen ziek geweest, omdat ik dacht "dat het wel over zou gaan".


Muggen. Het is haast niet te geloven, maar je hebt hier (in Ibagué) geen vliegen en vrijwel geen muggen, die in Colombia zancudos heten. De eerste dag in het appartement ging ik 's avonds, als de lichten aangingen, gauw alle ramen dichtdoen "tegen de muggen", maar daar moest men hartelijk om lachen. En verdomd, het was waar: de hele avond de lichten aan en alle ramen de hele nacht open, maar geen mug of muskiet te bekennen. De zancudos zijn er alleen vlak nadat het geregend heeft en ze blijven laag bij de grond en zitten bij voorkeur in donkere hoekjes. Dus als het geregend heeft en je woont op de begane grond, moet je uitkijken wanneer je achter de computer kruipt die op een tafel in een hoek staat. (Zoals in het huis van Olga's ouders.) Dan loop je grote kans gestoken te worden. (Zoals Olga regelmatig ovgerkomt.) De zancudos zijn wel de overbrengers van dengue en ze kunnen ook malaria en gele koorts overbrengen.


Mango's. Twee verrassende dingen heb ik hier over (het eten van) mango's geleerd. Ten eerste eten de Colombianen groene, onrijpe mango's, die ze in reepjes snijden en met zout bestrooien. Ik kan het iedereen aanraden, het is een lekkernij. Ten tweede eten de Colombianen mango's zoals wij appels: met schil en al. Ik stond stomverbaasd toen ik iemand een (rijpe) mango onder de kraan zag afwassen en er vervolgens een hap uit zag nemen. Ik probeerde het natuurlijk meteen ook en het smaakt heel goed.


Taxi's. Alle taxi's hier zijn geel en het zijn er erg veel. Ik schat dat in Bogotá en Ibagué zo'n twintig procent van het wagenpark uit taxi's bestaat. Ze zijn erg goedkoop: voor een flinke rit betaal je niet meer dan een euro. De chauffeurs rijden keihard en wringen zich als alen door het verkeer. De regel schijnt te zijn dat als het gat in de verkeersstroom maar half zo groot is als je auto, je je neus ertegenaan zet en net zo lang wrikt tot het groot genoeg is om erin te glippen. Voorrang geven betekent net zo lang doorrijden tot de ander zwicht, of zijn poot stijfhoudt, waarna je zelf boven op de rem moet gaan staan. Aangezien het wegdek permanent in een staat van achterstallig onderhoudt verkeert, moet je als taxichauffeur, vooral in het donker, precies weten waar de levensgrote gaten zitten, anders lopen je schokbrekers, met de snelheden die aangehouden worden, onherstelbare klappen op (evenals de passagiers). In het begin weet je niet wat je overkomt als de taxi waarin je zit 's nachts met hoge snelheid als een maniak zigzaggend over een vrijwel lege vierbaans avenida scheurt. Je denkt: die vent is gek geworden, maar integendeel. Opeens begrijp je dan ook die slalommende motorrijders, en als je de diepte van de gaten ziet, snap je niet waarom iemand nog op een motor stapt, want je ziet die gaten echt pas als je er vlak bij bent.


Koffer. Na aankomst op het vliegveld van Bogotá stond ik tevergeefs een half uur bij de lopende band op mijn tweede koffer te wachten. Ik ben er altijd doodsbenauwd voor en nu gebeurde het. Het was verdomme de koffer die tot aan de rand toe vol zat met cadeautjes en ik dacht meteen: die is gejat, die zie ik nooit meer terug. In de rij gaan staan (duurde weer een uur) om de vermissing te melden en een telefoonnummer in ontvangst te nemen dat ik de volgende dag kon bellen om te vragen of hij misschien bij de volgende vlucht (uit Caracas) zat. De dag erop gebeld, niemand nam op. Nog drie keer gebeld, eindelijk nam iemand op, maar nee, geen koffer, misschien vanavond. Ik gaf alle hoop op. 's Avonds nog een keer gebeld, voor de vorm, en verdomd, hij was er! Ik stond al klaar om een taxi te bellen en naar het vliegveld te rijden, maar dat hoefde niet, hij werd keurig in ons hotel bezorgd, binnen een half uur was hij er, waarna de juffrouw van de vliegmaatschappij nog eens nabelde om te checken of hij was aangekomen en te vragen of alles er nog in zat. Alles zat er nog in. Hulde! Weg met de vooroordelen!


Prettige jaarwisseling!

maandag 26 december 2005

Een week later

Meer vanuit Bogotá, schreef ik, maar dat wordt dus Ibagué. Zoals ik van tevoren al had vermoed was er de hele week geen gelegenheid en/of geen rust om iets te schrijven. De eerste dagen, in Bogotá, renden we van de ene ontmoeting naar de andere bezienswaardigheden, en als er al even tijd was, zaten we mijlenver uit de buurt van een internetcafé. Ik had zelfs geen gelegenheid om mijn mail te lezen. We hebben een leuk dagje besteed met een bezoek aan Corferia, zeg maar de RAI van Bogotá, waar een beurs van artesanía (‘ambachtswerk’, zegt het woordenboek) was. Daar waren werkelijk schitterende dingen te zien, zoals de hangmatten hieronder, prachtige creaties in de meest bonte kleuren en patronen geweven. En spotgoedkoop. Wie zou niet zo’n ding willen hebben?


Zoals de eerste keer stond ik ook nu weer versteld van het enorme contrast tussen de onveilige situatie in het land, de sfeer van gevaar die je op elke straathoek proeft, en de enorme vriendelijkheid van de ‘gewone’ mensen, de hartelijkheid waarmee je overal wordt ontvangen, de grote waarde die de mensen hechten aan voorkomendheid en beleefdheid. Zelfs van een geüniformeerde bewaker die je iets weigert krijg je nog een glimlach en een verontschuldigende knipoog. Ik heb zelf nooit een beroving of iets dergelijks meegemaakt of gezien, maar de verhalen die je constant hoort bezorgen je een permanente lichte schrik. Het nieuwste verhaal in Bogotá was de zogenaamde ‘miljonairsrit’. Mensen houden op straat een taxi aan, die gestolen blijkt te zijn, en dan worden ze de stad door gereden, van de ene geldautomaat naar de andere, tot de dagelijkse limiet (meestal ongeveer een miljoen pesos) bereikt is. Als je je verzet word je in elkaar geslagen (mijn zegsvrouw kende iemand die op die manier een oog verloren had) en vrouwen worden na afloop steevast verkracht. Er zal best een percentage broodje aap in die verhalen zitten, maar dat het gevaar reëel is wordt bewezen door het feit dat er overal in de stad mensen staan bij wie je een ‘veilige’ taxi kunt bestellen. Die persoon noteert je naam en bestemming, het tijdstip waarop je in de taxi stapt en het kenteken van de auto.

Kerstmis is een heel belangrijk feest in Colombia en ik arriveerde midden in de tijd van de Novenas de Aguinaldos, wanneer elke avond de hele familie bij elkaar komt om te bidden, religieuze teksten te lezen en traditionele kerstliederen te zingen (die nog uit de koloniale tijd stammen). Na afloop wordt er gegeten. Kerstmis staat hier ook in het teken van vuurwerk, bijna net zo sterk als bij ons Oudjaar. Het is inmiddels de avond van eerste kerstdag en de afgelopen twee nachten heb ik nauwelijks een oog dicht kunnen doen vanwege het vuurwerk – en het gefeest, niet te vergeten. Wat ze in de tijd van de novenas ook doen is ’s morgens om een uur of vier, vijf een geweldig straatfeest organiseren, met muziek, dans en vuurwerk, vóór ze naar hun werk gaan – dat zijn de zogenaamde alborradas. Ook daarvan hebben we er een mogen meemaken, zij het vanuit ons bed.

Kerstmis is hier natuurlijk ook het feest van de cadeautjes en dat kon je de afgelopen dagen in de warenhuizen en winkels merken. Het was er zo druk dat je af en toe een liters zweet kostend gevecht moest leveren om je door de mensenbrij naar buiten te werken. Colombia is een relatief arm land met een grote werkloosheid, maar dat is aan de warenhuizen niet te merken. Allemaal zijn het even grote consumentenparadijzen als bij ons en de Carrefour van Ibagué, toch een betrekkelijk klein stadje naar Colombiaanse begrippen, is groter en overdadiger dan ik ooit in Frankrijk heb gezien. Ik had er graag een foto van willen laten zien, maar dat soort dingen, zoals zoveel andere, mag je in Colombia niet fotograferen. Ik had ook graag een foto willen laten zien van de politieagenten hier, die er met hun mosgroene uniformen als soldaten uitzien en die hoeden dragen zoals je veel in Zuid-Afrika en Australië ziet, met de rand aan één kant omgeslagen. Maar ook die mogen, uiteraard, niet gefotografeerd worden. Wat gelukkig wel gefotografeerd mag worden is de zee van (kerst)lichtjes waarin de stad baadt. Daarvan hieronder akte.


zondag 18 december 2005

Afscheid

Dag -1, zullen we maar zeggen. Een gepaste behuizing gevonden voor zijne koninklijke hoogheid Poes en verder de hele dag bezig geweest met me te verbazen wat ik allemaal niet vergeten zou zijn als ik niet ver van tevoren al die handige lijstjes had opgesteld. Gelukkig was ik ook zo slim geweest een lijstje te maken van al die lijstjes.
Morgen vertrek ik naar Colombia. Het verbaast me dat niet meer mensen dat doen. Onlangs stond het nog op de voorpagina van de NRC: we krijgen hier een klimaat als in Groenland, en die omslag zou wel eens binnen een decennium kunnen gebeuren. Ik vind, je moet op tijd vertrekken en niet afwachten tot Rita Verdonk naar de Derde Wereld emigreert. Ik zit voorlopig goed.
Maar alle gekheid op een stokje, ik ga natuurlijk alleen maar op vakantie, of liever gezegd op bezoek bij mijn geliefde. Ik dank iedereen hartelijk die me heeft bijgestaan, die me moed heeft ingesproken, die me het beste heeft toegewenst en die niet tegen me heeft gezegd dat ik gek ben.Als bewijs voor mijn diligentie hierbij een foto van mijn tassen (koffers), gepakt en wel. Hoe ik het daar allemaal in gekregen heb mag Joost weten. De foto is ook (eigenlijk vooral) voor Olga, want die kon haar oren niet geloven toen ik haar gisteren vertelde dat ik nog moest beginnen met inpakken en die had er geen vertrouwen in dat ik het in één dag voor elkaar zou krijgen. (Mira, mamita, todas la maletas bien hechas - ¡que lo creas que no!



Meer vanuit Bogotá.

vrijdag 5 augustus 2005