Ik ben een paar dagen erg ziek geweest en heb dus weinig meegemaakt, vandaar nu enkele losse notities.
Dengue, in het Nederlands "knokkelkoorts" geheten, is een virusinfectie die door muggen wordt overgebracht. Er bestaat geen vaccinatie tegen. De meest voorkomende soort is vrij onschuldig, zoiets als een griepje, maar er is één variant die de tweede keer dat je hem krijgt dodelijk kan zijn. Ze dachten dat ik misschien dengue had, maar ik miste één belangrijk symptoom: ik had geen pijn in mijn knoken. De dokter schreef een breedspectrum antibioticum voor en ziedaar, na drie dagen was ik er weer bovenop - maar wel in totaal zes dagen ziek geweest, omdat ik dacht "dat het wel over zou gaan".
Muggen. Het is haast niet te geloven, maar je hebt hier (in Ibagué) geen vliegen en vrijwel geen muggen, die in Colombia zancudos heten. De eerste dag in het appartement ging ik 's avonds, als de lichten aangingen, gauw alle ramen dichtdoen "tegen de muggen", maar daar moest men hartelijk om lachen. En verdomd, het was waar: de hele avond de lichten aan en alle ramen de hele nacht open, maar geen mug of muskiet te bekennen. De zancudos zijn er alleen vlak nadat het geregend heeft en ze blijven laag bij de grond en zitten bij voorkeur in donkere hoekjes. Dus als het geregend heeft en je woont op de begane grond, moet je uitkijken wanneer je achter de computer kruipt die op een tafel in een hoek staat. (Zoals in het huis van Olga's ouders.) Dan loop je grote kans gestoken te worden. (Zoals Olga regelmatig ovgerkomt.) De zancudos zijn wel de overbrengers van dengue en ze kunnen ook malaria en gele koorts overbrengen.
Mango's. Twee verrassende dingen heb ik hier over (het eten van) mango's geleerd. Ten eerste eten de Colombianen groene, onrijpe mango's, die ze in reepjes snijden en met zout bestrooien. Ik kan het iedereen aanraden, het is een lekkernij. Ten tweede eten de Colombianen mango's zoals wij appels: met schil en al. Ik stond stomverbaasd toen ik iemand een (rijpe) mango onder de kraan zag afwassen en er vervolgens een hap uit zag nemen. Ik probeerde het natuurlijk meteen ook en het smaakt heel goed.
Taxi's. Alle taxi's hier zijn geel en het zijn er erg veel. Ik schat dat in Bogotá en Ibagué zo'n twintig procent van het wagenpark uit taxi's bestaat. Ze zijn erg goedkoop: voor een flinke rit betaal je niet meer dan een euro. De chauffeurs rijden keihard en wringen zich als alen door het verkeer. De regel schijnt te zijn dat als het gat in de verkeersstroom maar half zo groot is als je auto, je je neus ertegenaan zet en net zo lang wrikt tot het groot genoeg is om erin te glippen. Voorrang geven betekent net zo lang doorrijden tot de ander zwicht, of zijn poot stijfhoudt, waarna je zelf boven op de rem moet gaan staan. Aangezien het wegdek permanent in een staat van achterstallig onderhoudt verkeert, moet je als taxichauffeur, vooral in het donker, precies weten waar de levensgrote gaten zitten, anders lopen je schokbrekers, met de snelheden die aangehouden worden, onherstelbare klappen op (evenals de passagiers). In het begin weet je niet wat je overkomt als de taxi waarin je zit 's nachts met hoge snelheid als een maniak zigzaggend over een vrijwel lege vierbaans avenida scheurt. Je denkt: die vent is gek geworden, maar integendeel. Opeens begrijp je dan ook die slalommende motorrijders, en als je de diepte van de gaten ziet, snap je niet waarom iemand nog op een motor stapt, want je ziet die gaten echt pas als je er vlak bij bent.
Koffer. Na aankomst op het vliegveld van Bogotá stond ik tevergeefs een half uur bij de lopende band op mijn tweede koffer te wachten. Ik ben er altijd doodsbenauwd voor en nu gebeurde het. Het was verdomme de koffer die tot aan de rand toe vol zat met cadeautjes en ik dacht meteen: die is gejat, die zie ik nooit meer terug. In de rij gaan staan (duurde weer een uur) om de vermissing te melden en een telefoonnummer in ontvangst te nemen dat ik de volgende dag kon bellen om te vragen of hij misschien bij de volgende vlucht (uit Caracas) zat. De dag erop gebeld, niemand nam op. Nog drie keer gebeld, eindelijk nam iemand op, maar nee, geen koffer, misschien vanavond. Ik gaf alle hoop op. 's Avonds nog een keer gebeld, voor de vorm, en verdomd, hij was er! Ik stond al klaar om een taxi te bellen en naar het vliegveld te rijden, maar dat hoefde niet, hij werd keurig in ons hotel bezorgd, binnen een half uur was hij er, waarna de juffrouw van de vliegmaatschappij nog eens nabelde om te checken of hij was aangekomen en te vragen of alles er nog in zat. Alles zat er nog in. Hulde! Weg met de vooroordelen!
Prettige jaarwisseling!


