Mijn pagina's

woensdag 20 januari 2010

Medellín - Antioquia

De reis naar Medellín maakten we met de auto. We werden opgehaald door Cepillo ("borstel", vanwege zijn crewcut), het manusje van alles van de Colombiaanse schrijver Héctor Abad, bij wie we gingen logeren. Cepillo wist alles, maar dan ook alles van Medellín - volgens hem de mooiste en de beste stad van de hele wereld - en kletste ons de hele reis de oren van het hoofd. Hieronder poseert hij trots bij de zilverkleurige 4WD.


We ontbeten onderweg in een wegrestaurant waar ze volgens kenners de beste chocola met kaas serveren. Niet schrikken, maar dat is een veel genuttigd Colombiaans ontbijt: een kop warme chocolademelk met een bolletje zachte kaas, ongeveer zoals mozzarella, maar dan geel en korrelig. Je kunt de kaas bij de chocola eten of, wat de meeste Colombianen doen, de kaas in de chocolademelk oplossen of minstens soppen. Het klinkt allemaal heel erg vies, maar het is lekker, heus waar. Verplicht voor Colombia-reizigers!


Onderweg zagen we weer een staaltje van roekeloos personenvervoer: als er niet genoeg plaats is in de auto voor iedereen, ach, dan ga je toch gewoon op de bumper staan. (De stoel was volgens mij niet om op te gaan zitten.)


In Medellín verplaatsten we ons, als het even kon, met de (bovengrondse) metro, die een verademing is vergeleken met de Transmilenio. De metro van Medellín is een gecombineerd systeem van treinen en kabelbanen. Omdat de stad in een diep, langgerekt dal ligt met aan weerszijden vrij steile hellingen, die tot boven aan toe zijn volgebouwd, lopen er vanuit verschillende metrostations in het dal lange kabelbanen naar de toppen van de bergruggen - de zogenaamde metrocable, ofwel "kabelmetro" - om ook de wijken op de hellingen een fatsoenlijk openbaar vervoer te bieden. Zo kunnen de bewoners die vroeger uren onderweg waren van hun huis naar hun werk, in een paar minuten het centrum of de industrieparken bereiken. Sinds de bouw van de kabelmetro zijn veel wijken op de berghellingen, die vroeger broedplaatsen waren van misdaad en armoede, bijna letterlijk "prachtwijken" geworden.


In Medellín wachtte ons een leuke verrassing. De tweede dag hadden we 's avonds een ontmoeting met twee Nederlanders, Frank en Nico, die ik al veertien jaar niet gezien had. Een gemeenschappelijke vriendin had ze getipt dat ik in Colombia was en ze het adres van mijn weblog gegeven. Via een reactie op mijn blog kwamen we in contact met elkaar en het toeval wilde dat zij tegelijk met ons naar Medellín gingen. Daar gingen we ze 's avonds in hun hotel ophalen, een hotel midden in het centrum, in zo'n gevaarlijke buurt dat onze Colombiaanse vrienden er nauwelijks naartoe durfden. Later vertelden Frank en Nico dat ook de chauffeur van de taxi die ze genomen hadden ze er eigenlijk niet heen wilde brengen. Maar gelukkig liep alles goed af en even later stonden we bij antiquariaat Palinuro, voor de opening van een tentoonstelling.


Nico & Frank


Palinuro is een fenomeen. Het is een piepklein winkeltje ("een postbus met een wc", zoals de beheerder het noemt), maar het heeft een schitterend interieur en is tot in alle hoeken en gaten volgestouwd met boeken. De schaarse lege plekken op de muren hangen vol met schrijversportretten. Voor wie van boeken houdt is het een schatkamer, waar je niet meer weg komt, vooral ook omdat de beide heren die het drijven zeer erudiete, belezen, welbespraakte en geestige mannen zijn. Ga ernaartoe als je in Medellín komt. Dit is het adres: Cra. 42 No 54-58 (tel. 2393994).


Palinuro
van links naar rechts: Frank, Patricia, Luis Alberto (antiquair), Héctor Abad, een schrijver die trots zijn boek toont en de tweede antiquair


De meeste tijd hebben we buiten Medellín doorgebracht, in het schitterend bergland van Antioquia, met zijn uitgestrekte plantages. Antioquia is een streek waar vanaf de kolonisatie veel Europese boeren zich vestigden en die lange tijd betrekkelijk geïsoleerd is geweest. Hier vind je dan ook de meeste onvermengde blanken, met blauwe ogen en blonde haren. Op de foto hieronder sta ik naast Carlos, de zoon van een Antioquiaanse boer, die zo van het Brabantse platteland kan zijn weggelopen. Maar zijn familie woont al tientallen generaties in Colombia. Hij lijkt sprekend op een van de boerenzonen met wie ik op de lagere school heb gezeten. (Dus wat hij niet weet is dat hij naast een echte Brabantse boer staat.)


Het landschap van Antioquia golft van diepe dalen, zo'n vier- tot zeshonderd meter boven de zeespiegel, waar het bloedheet is en waar typische tropische planten groeien zoals palmen en bamboe (of liever guadua, zoals de bamboesoort heet die hier het meest groeit), tot de hoge bergruggen van drieduizend meter boven de zeespiegel, waar het guur en fris is ('s nachts koud) en waar heel andere planten groeien en heel andere gewassen worden verbouwd. Op de foto hieronder sta ik met Héctor Abad in een bloedheet dal tussen de guadua te zweten, allebei schaterlachend, ik weet niet meer waarom.


Deze keer hebben we wel paardgereden, een tocht van een paar uur. Het was echt een onvergetelijke ervaring, ik weet nu pas wat ik mijn hele leven gemist heb. Natuurlijk gaven ze mij en Pati de twee allersloomste paarden uit de stal, zogenaamde táperos, ofwel "schilleboerpaarden", die alleen maar een beetje kunnen sjokken en sukkelen, want anders zouden we zeker uit het zadel zijn gevallen. En zo sjokten of sukkelden we dus door berg en dal terwijl de (andere) Colombianen om ons heen trappelden en draafden, tot aan kinderen van 8, 10 jaar toe. Hieronder poseren we, voor vertrek.



De terugreis ondernamen we met het vliegtuig - 35 minuten van opstijgen tot landen. Het was voor het eerst in mijn leven dat ik in een propellorvliegtuig zat. Wat een herrie!


Zaterdag (waarschijnlijk) gaan we naar Bogotá. Dinsdag vliegen we de Atlantische Oceaan over en volgende week woensdag hopen we op Schiphol te landen.

dinsdag 12 januari 2010

Feest

Afgelopen zaterdag gaven wij dus een feest voor de familie en enkele goede vrienden. We logeerden op een finca (zeg maar een buitenverblijf) met een zwembad, een restaurant en grote slaapgelegenheden. Het begon zaterdagavond met een diner en eindigde zondagmiddag om een uur of vijf met baden in het zwembad en spelletjes op het grasveld. Er werd tot diep in de nacht gedanst, maar er werd niet erg veel gedronken want we hielden elf flessen aguardiente (eau de vie) over. Het feest was bedoeld om, zoals sommigen al zullen begrijpen, het feit te vieren dat wij afgelopen november, zo niet met stille dan toch met omfloerste trom, zijn getrouwd. Dus daar zaten we dan het bruidspaar te wezen:


Er werd gedanst:


De volgende dag was er waterpret in het zwembad:


Er werd de Colombiaanse versie van Mensergerjeniet (Parqués) gespeeld:


En de Colombiaanse versie van sjoelbak (Rana):


En tot slot naar huis, na een foto van de hele familie in het zwembad:


Morgen vertrekken we naar Medellín.

maandag 11 januari 2010

Eje Cafetero

De rug herstelde zich vrij snel, onder andere dankzij een strak oefenprogramma. Maar van paardrijden is toch niets gekomen. Omdat de tijd ontbrak.

We hebben een reisje van drie dagen gemaakt naar de Eje Cafetero, letterlijk de 'Koffieas', dat wil zeggen de zone in Colombia waar de meeste koffie, en voornamelijk koffie, wordt geteeld - de streek van Juan Valdez, laten we maar zeggen. Voor degenen die het interesseert: de Eje Cafetero strekt zich uit over de departementen Quindío, Risaralda, Caldas en een klein deel van Antioquia. De voornaamste steden zijn Armenia, Pereira en Manizales. Het is een prachtige groene streek met een golvend landschap, welvarend en beter gestructureerd en geordend dan de andere delen van Colombia die ik tot nog toe heb gezien. De mensen zijn er uiterst vriendelijk en behulpzaam. De reis ernaartoe vanuit Ibagué gaat via een weg vol haarspeldbochten over de bergrug La Línea,, waar ook alle grote vrachtwagencombinaties gebruik van maken. Die kunnen de haarspeldbochten alleen nemen door uit te wijken naar de linkerrijstrook, zodat het tegemoetkomend verkeer vaak gedwongen is te stoppen of zelfs achteruit te rijden. Dat er niet dagelijks tientallen frontale botsingen voorkomen is voor een groot deel te danken aan de werkloze mannen en vrouwen die zich in de haardspeldbochten opstellen en het verkeer waarschuwen. De automobilisten gooien muntjes uit de raampjes die met grote behendigheid, en met levensgevaar, van het wegdek worden geraapt. Zo kunnen ze met een hele dag hard werken één of twee euro verdienen. Ik ben er niet in geslaagd een foto van dit fenomeen te maken, maar wel van een ander, namelijk de fietsers die zich door vrachtwagens de berg op laten sleuren. Dat klinkt gevaarlijker dan het is, want de vrachtwagens klimmen met een slakkengangetje de berg op. (Je ziet ook voetgangers die achter op een vrachtwagen meerijden, zoals vroeger zwervers op treinen sprongen.)


In het dorpje Quimbaya, in de buurt van Armenia, bezochten we het "dierenpark" Panaca. Het is geen dierentuin, maar een park met uitsluitend huisdieren en vee. Wel allemaal Colombiaanse, natuurlijk. Het heeft een zeer educatief karakter en er worden allerlei shows opgevoerd met varkentjes (hardloopwedstrijden) en honden (the usual stuff). En natuurlijk met paarden, een soort rodeoshow vol spectaculaire stunts, die me weer zin gaven zelf ook een paard te bestijgen. Maar zoals gezegd, daar was geen tijd voor. Hier twee plaatjes van de rodeoshow.



Vrijwel het interessantste beest vond ik de inheemse varkenssoort zonder gespleten hoef, het Cerdo Casco de Mula, ofwel het "Varken met de Muildierhoef". Een koosjer beest. Hieronder zie je hem in al zijn zwart-roze glorie.


En dan was er natuurlijk de cebú,, het oorspronkelijk uit India afkomstige rund ("de heilige koe") dat hier veel gefokt wordt omdat het zo goed tegen de warmte en droogte kan en zo veel vlees oplevert. Er wordt ook veel mee gekruist. Hieronder een stier, haast zo groot als een kameel. (Let ook op zijn piemel.)


Paardrijden hebben we niet gedaan, maar wel hebben we aan een katrol over een kabel hoog boven een dal gezwierd, allebei in een tuigje en met een soort Wehrmachthelm op het hoofd. Jammer dat het zo kort duurde!



En de laatste dag was ik jarig, een feit dat Pati verraderlijk uitbuitte door het hotelpersoneel van dit o zo heuglijke feit op de hoogte te stellen, zodat ik onthaald werd op een ontbijt met een kaarsje en een uitbundig gezongen "Geppy Birday". Ik hoorde het, onder de lacherige blikken van de andere hotelgasten, met een pioenrood hoofd aan. Gelukkig duurt het weer een jaar voordat ik jarig ben.


Op de terugweg verloor ik mijn mobiele telefoon in de bus. Er zat niet veel anders op dan maar weer een nieuwe te kopen, want we hebben nog aardig wat reizen met een heleboel georganiseer voor de boeg. En zo duur is een prepaid hier ook weer niet (25 euro).

dinsdag 5 januari 2010

Paardrijden?

De dagen gaan loom voorbij in Ibagué, waar elke dag de zon schijnt en het ruim boven de dertig graden is. De mensen staan in de rij voor ijsjes en voor de enige bioscoop, om Avatar te zien.

Morgen gaan we een paar dagen weg, onder andere om paard te rijden, een uitje dat bedoeld is om mijn verjaardag te vieren. Zaterdag geven we een feest voor de hele familie en voor een klein groepje vrienden. De 13de gaan we naar Medellín.

Eergisteren "schoot het in mijn rug", zoals dat heet, en ik kon bijna niet meer lopen. Na allerlei oefeningen en pillen en twee bezoeken aan de fysiotherapeut (zie onder) gaat het wel weer, al heb ik een hard hoofd in over dat paardrijden.


Op de massagestoel

zaterdag 2 januari 2010

Almanaque de Bristol y las cabañuelas

We zouden de laatste week van december (tot de 30ste) naar Cali gaan, maar dat bleek niet goed mogelijk. Omdat ik per se over land wilde reizen, hadden we niet, zoals voor de reis naar Leticia, ver van tevoren vliegtickets gekocht, en toen bleek dat de bus geen optie was en ons bovendien door iedereen werd afgeraden, bleek vliegen ook geen haalbare optie meer, omdat de prijzen inmiddels torenhoog waren gestegen en we bovendien een nacht op het vliegveld van Bogotá zouden moeten doorbrengen. En dat voor drie dagen in Cali. Nee, dan maar een andere keer, misschien nog in januari, als we terug zijn uit Medellín.

Eind december werd op straat weer druk geleurd met de Almanaque de Bristol, de Bristolse Almanak, een dun boekje waarin, naast alle feestdagen en heiligendagen en schijngestalten van de maan van het komende jaar, ook de weersvoorspellingen per week staan. Dat gaat dan in de trant van: "1-8 november 2010: Warm in het noorden van het land, met hier en daar bewolking. Iets warmer in het midden van het land, met af en toe lichte bewolking en kans op een regenbui. Nog warmer in het zuiden met meer kans op regen." De voorspellingen komen altijd redelijk uit (zoals de statistici onder ons met een grijns zullen beamen). De almanak wordt nog steeds veel gebruikt op het platteland van Colombia, door de keuterboertjes in de dorpen. Hij is al in zijn 178ste jaargang en wordt al lang niet meer in Engeland uitgegeven, maar in de Verenigde Staten, in New Jersey, door de zeepfabrikant Lanman & Kemp, met speciale edities voor de Latijns-Amerikaanse landen. (Wij hebben onze Enkhuizer Almanak, maar die is meer bedoeld voor de hoogwatertijden, de dag-, week- en jaarmarkten en de kermissen.)


De weersvoorspelling voor het hele jaar wordt traditioneel ook op een andere manier gedaan in Colombia, namelijk volgens de zogenaamde cabañuelas. De cabañuelas zijn een uit Zuid-Spanje stammende, eeuwenoude traditie om het weer voor een jaar te voorspellen aan de hand van een aantal dagen in de eerste maand van dat jaar. In Colombia is de eerste maand januari. Het weer van de eerste twaalf dagen dient om het weer voor de eerste helft van de komende twaalf maanden te voorspellen, en het weer van de volgende twaalf dagen dient om het weer van de tweede helft van die twaalf maanden te voorspellen. Hoe betrouwbaar dat is, weet ik niet, maar op het platteland maken de boeren er nog steeds gebruik van om te weten wanneer ze gaan planten en/of zaaien.

(Aldus opgetekend uit de mond van Doña Graciela, zelf dochter van zo'n boer, die het dus weten kan.)