Mijn pagina's

maandag 26 december 2005

Een week later

Meer vanuit Bogotá, schreef ik, maar dat wordt dus Ibagué. Zoals ik van tevoren al had vermoed was er de hele week geen gelegenheid en/of geen rust om iets te schrijven. De eerste dagen, in Bogotá, renden we van de ene ontmoeting naar de andere bezienswaardigheden, en als er al even tijd was, zaten we mijlenver uit de buurt van een internetcafé. Ik had zelfs geen gelegenheid om mijn mail te lezen. We hebben een leuk dagje besteed met een bezoek aan Corferia, zeg maar de RAI van Bogotá, waar een beurs van artesanía (‘ambachtswerk’, zegt het woordenboek) was. Daar waren werkelijk schitterende dingen te zien, zoals de hangmatten hieronder, prachtige creaties in de meest bonte kleuren en patronen geweven. En spotgoedkoop. Wie zou niet zo’n ding willen hebben?


Zoals de eerste keer stond ik ook nu weer versteld van het enorme contrast tussen de onveilige situatie in het land, de sfeer van gevaar die je op elke straathoek proeft, en de enorme vriendelijkheid van de ‘gewone’ mensen, de hartelijkheid waarmee je overal wordt ontvangen, de grote waarde die de mensen hechten aan voorkomendheid en beleefdheid. Zelfs van een geüniformeerde bewaker die je iets weigert krijg je nog een glimlach en een verontschuldigende knipoog. Ik heb zelf nooit een beroving of iets dergelijks meegemaakt of gezien, maar de verhalen die je constant hoort bezorgen je een permanente lichte schrik. Het nieuwste verhaal in Bogotá was de zogenaamde ‘miljonairsrit’. Mensen houden op straat een taxi aan, die gestolen blijkt te zijn, en dan worden ze de stad door gereden, van de ene geldautomaat naar de andere, tot de dagelijkse limiet (meestal ongeveer een miljoen pesos) bereikt is. Als je je verzet word je in elkaar geslagen (mijn zegsvrouw kende iemand die op die manier een oog verloren had) en vrouwen worden na afloop steevast verkracht. Er zal best een percentage broodje aap in die verhalen zitten, maar dat het gevaar reëel is wordt bewezen door het feit dat er overal in de stad mensen staan bij wie je een ‘veilige’ taxi kunt bestellen. Die persoon noteert je naam en bestemming, het tijdstip waarop je in de taxi stapt en het kenteken van de auto.

Kerstmis is een heel belangrijk feest in Colombia en ik arriveerde midden in de tijd van de Novenas de Aguinaldos, wanneer elke avond de hele familie bij elkaar komt om te bidden, religieuze teksten te lezen en traditionele kerstliederen te zingen (die nog uit de koloniale tijd stammen). Na afloop wordt er gegeten. Kerstmis staat hier ook in het teken van vuurwerk, bijna net zo sterk als bij ons Oudjaar. Het is inmiddels de avond van eerste kerstdag en de afgelopen twee nachten heb ik nauwelijks een oog dicht kunnen doen vanwege het vuurwerk – en het gefeest, niet te vergeten. Wat ze in de tijd van de novenas ook doen is ’s morgens om een uur of vier, vijf een geweldig straatfeest organiseren, met muziek, dans en vuurwerk, vóór ze naar hun werk gaan – dat zijn de zogenaamde alborradas. Ook daarvan hebben we er een mogen meemaken, zij het vanuit ons bed.

Kerstmis is hier natuurlijk ook het feest van de cadeautjes en dat kon je de afgelopen dagen in de warenhuizen en winkels merken. Het was er zo druk dat je af en toe een liters zweet kostend gevecht moest leveren om je door de mensenbrij naar buiten te werken. Colombia is een relatief arm land met een grote werkloosheid, maar dat is aan de warenhuizen niet te merken. Allemaal zijn het even grote consumentenparadijzen als bij ons en de Carrefour van Ibagué, toch een betrekkelijk klein stadje naar Colombiaanse begrippen, is groter en overdadiger dan ik ooit in Frankrijk heb gezien. Ik had er graag een foto van willen laten zien, maar dat soort dingen, zoals zoveel andere, mag je in Colombia niet fotograferen. Ik had ook graag een foto willen laten zien van de politieagenten hier, die er met hun mosgroene uniformen als soldaten uitzien en die hoeden dragen zoals je veel in Zuid-Afrika en Australië ziet, met de rand aan één kant omgeslagen. Maar ook die mogen, uiteraard, niet gefotografeerd worden. Wat gelukkig wel gefotografeerd mag worden is de zee van (kerst)lichtjes waarin de stad baadt. Daarvan hieronder akte.


Geen opmerkingen: