
Colombia is, uiteraard, heel anders dan West-Europa, maar ook weer niet zóó anders - wat ik tot vóór deze reis gezien had leek in veel opzichten op het Portugal van de jaren 1970 en '80. Maar aan de Atlantische kust verandert de wereld, daar zijn de verschillen met het binnenland, en ook intern, enorm groot. Een belangrijk visueel verschil is in de eerste plaats dat de bevolking, in tegenstelling tot het binnenland, grotendeels negroïde is. Maar ook sociaal-economisch zijn de verschillen groot. In Cartagena, bijvoorbeeld, reis je binnen pakweg een kilometer van een luxueus toeristisch centrum naar puur Afrika - je waant je in Sierra Leone of Ghana. Het wemelt er van de (brom)fietstaxi's (ook in Aracataca, overigens - zie hieronder) en van de jongetjes die van alles te koop aanbieden, onder andere koffie (tinto) voor minder dan een eurocent per kopje.

Santa Marta is een moderne badplaats met veel torenflats, mooie witte stranden en met palmen omzoomde boulevards langs de kust. De sfeer is ouderwets, zoals in vooroorlogse zwartwitfilms. Er zijn stalletjes waar je tot diep in de nacht allerlei lekkernijen kunt kopen, venters en muzikanten die voor een habbekrats een serenade brengen. Aan het eind van de dag heb je kramp in je mond van het glimlachend "nee, dank je" zeggen, dat is wel het nadeel. De avonden zijn lang (vanaf ongeveer zes uur is het donker) en zwoel, met veel hondengeblaf in de verte, iets wat ik me nog uit mijn jeugd op het platteland herinner. Wij moeten naar het buitenland om nog tastbare weemoed te kunnen ervaren. Op de foto hieronder politieagenten die in Santa Marta de standboulevard bewaken en die mij aan (Britse?) koloniale tijden herinnerden.

Cartagena (voluit Cartagena de Indias, maar dat is de Spaans-koloniale naam) is een prachtige 16e-17e eeuwse stad met een intacte ommuring en huizen, kerken en kloosters die allemaal nog uit de hoogtijdagen van de koloniale macht stammen. Er zijn prachtige en interessante dingen te bezichtigen, maar het mooiste is om een hele dag en een hele avond door de stad te slenteren (geen koets nemen, dat is geldverspilling). Mensen die Spanje en Portugal kennen zullen wellicht de blik algauw op blasé zetten, want er zijn op het Iberisch schiereiland honderden steden en stadjes die net zo mooi of mooier zijn. Maar wie (Europees) blasé is moet niet naar Zuid-Amerika gaan. Wat ik heel erg leuk vond in Cartagena was dat de Spaans-tradionele tralies voor de ramen van de huizen (rejas) van hout zijn. (Zie foto.)

Ik luister in Nederland nooit naar de radio, behalve af en toe in de auto naar Radio 4. Dat heeft het nadeel dat ik niet (meer) op de hoogte ben van de hits en dus geen auditieve clues heb voor bepaalde tijden en gebeurtenissen, zoals vroeger. Ik ben me hier pas van dat gemis bewust geworden, omdat ik gedwongen word voorturend naar de radio te luisteren, die altijd en overal aanstaat, en dus steeds op de hoogte ben van de lokale hits. Deze anderhalve maand in Colombia (en de reis naar de kust) zal daarom voor mij altijd verbonden blijven met de hit Sin perdón, een zogenaamde vallenato (Uno quiere pa' que lo quieran), net zoals mijn reis van vorig jaar altijd in de herinnering zal worden teruggeroepen door de hit Camisa negra van Juanes (Tengo la camisa negra porque negra tengo el alma).
In Santa Marta logeerden we in het huis van een familielid waar (nog) geen water en geen elektriciteit was. Oef, zonder elektriciteit leven gaat wel, maar zonder water... Wat een stank en wat een gedoe als je nodig moet. Toch zijn we erin geslaagd elke dag, met behulp van emmers en pannetjes, te douchen en twee keer per dag onze tanden te poetsen. Onze moeders kunnen trots op ons zijn. Alles went, zullen we maar zeggen. In Cartagena logeerden we in een goedkoop hotel waar de hele dag en vrijwel de hele nacht de tv's op de kamers, tegen elkaar opbiedend, vallenatos stonden uit te braken (aan de hele Atlantische kust hoor je geen andere muziek). De juffrouw van de receptie sliep op de grond in de gang, zoals ik op een nacht ontdekte toen ik bij de kamer van onze reisgenoten aanklopte. "Goedemorgen", sprak ze opgewekt. Het was halfvier.
Aan de kust heeft Olga een darminfectie opgelopen waarvan ze nog herstellende is. Arme ziel. Voorlopig ben ik ziekenverzorger.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten