We hebben een reisje van drie dagen gemaakt naar de Eje Cafetero, letterlijk de 'Koffieas', dat wil zeggen de zone in Colombia waar de meeste koffie, en voornamelijk koffie, wordt geteeld - de streek van Juan Valdez, laten we maar zeggen. Voor degenen die het interesseert: de Eje Cafetero strekt zich uit over de departementen Quindío, Risaralda, Caldas en een klein deel van Antioquia. De voornaamste steden zijn Armenia, Pereira en Manizales. Het is een prachtige groene streek met een golvend landschap, welvarend en beter gestructureerd en geordend dan de andere delen van Colombia die ik tot nog toe heb gezien. De mensen zijn er uiterst vriendelijk en behulpzaam. De reis ernaartoe vanuit Ibagué gaat via een weg vol haarspeldbochten over de bergrug La Línea,, waar ook alle grote vrachtwagencombinaties gebruik van maken. Die kunnen de haarspeldbochten alleen nemen door uit te wijken naar de linkerrijstrook, zodat het tegemoetkomend verkeer vaak gedwongen is te stoppen of zelfs achteruit te rijden. Dat er niet dagelijks tientallen frontale botsingen voorkomen is voor een groot deel te danken aan de werkloze mannen en vrouwen die zich in de haardspeldbochten opstellen en het verkeer waarschuwen. De automobilisten gooien muntjes uit de raampjes die met grote behendigheid, en met levensgevaar, van het wegdek worden geraapt. Zo kunnen ze met een hele dag hard werken één of twee euro verdienen. Ik ben er niet in geslaagd een foto van dit fenomeen te maken, maar wel van een ander, namelijk de fietsers die zich door vrachtwagens de berg op laten sleuren. Dat klinkt gevaarlijker dan het is, want de vrachtwagens klimmen met een slakkengangetje de berg op. (Je ziet ook voetgangers die achter op een vrachtwagen meerijden, zoals vroeger zwervers op treinen sprongen.)

In het dorpje Quimbaya, in de buurt van Armenia, bezochten we het "dierenpark" Panaca. Het is geen dierentuin, maar een park met uitsluitend huisdieren en vee. Wel allemaal Colombiaanse, natuurlijk. Het heeft een zeer educatief karakter en er worden allerlei shows opgevoerd met varkentjes (hardloopwedstrijden) en honden (the usual stuff). En natuurlijk met paarden, een soort rodeoshow vol spectaculaire stunts, die me weer zin gaven zelf ook een paard te bestijgen. Maar zoals gezegd, daar was geen tijd voor. Hier twee plaatjes van de rodeoshow.


Vrijwel het interessantste beest vond ik de inheemse varkenssoort zonder gespleten hoef, het Cerdo Casco de Mula, ofwel het "Varken met de Muildierhoef". Een koosjer beest. Hieronder zie je hem in al zijn zwart-roze glorie.

En dan was er natuurlijk de cebú,, het oorspronkelijk uit India afkomstige rund ("de heilige koe") dat hier veel gefokt wordt omdat het zo goed tegen de warmte en droogte kan en zo veel vlees oplevert. Er wordt ook veel mee gekruist. Hieronder een stier, haast zo groot als een kameel. (Let ook op zijn piemel.)

Paardrijden hebben we niet gedaan, maar wel hebben we aan een katrol over een kabel hoog boven een dal gezwierd, allebei in een tuigje en met een soort Wehrmachthelm op het hoofd. Jammer dat het zo kort duurde!


En de laatste dag was ik jarig, een feit dat Pati verraderlijk uitbuitte door het hotelpersoneel van dit o zo heuglijke feit op de hoogte te stellen, zodat ik onthaald werd op een ontbijt met een kaarsje en een uitbundig gezongen "Geppy Birday". Ik hoorde het, onder de lacherige blikken van de andere hotelgasten, met een pioenrood hoofd aan. Gelukkig duurt het weer een jaar voordat ik jarig ben.

Op de terugweg verloor ik mijn mobiele telefoon in de bus. Er zat niet veel anders op dan maar weer een nieuwe te kopen, want we hebben nog aardig wat reizen met een heleboel georganiseer voor de boeg. En zo duur is een prepaid hier ook weer niet (25 euro).
Geen opmerkingen:
Een reactie posten