Mijn pagina's

donderdag 31 december 2009

De monsters van Ibagué

In Ibagué zijn drie monsters, waarvan er twee nauw verwant zijn aan elkaar maar beperkt in hun actieradius, terwijl de derde van een heel andere soort is en alomtegenwoordig. Twee ervan zijn concurrenten en bevechten elkaar soms en de derde werkt alleen of met de andere samen. Ze hebben alledrie dezelfde prooi: de inwoners van de stad.

De grootste monsters - qua monsters, niet qua omvang - zijn de bussen, hier busetas genaamd, omdat ze voor een stadsbus relatief klein zijn. Maar hun gebrek aan grootte compenseren ze ruimschoots met hun snelheid en wendbaarheid en brullend vermogen. Zwarte wolken uitbrakend via uitlaten die als schoorstenen boven het dak uitsteken storten ze zich in het verkeer, op zoek naar argeloze wandelaars en motorfietsen, die bij hun nadering als kippen wegstuiven. Wandelaars die slim denken te zijn kopen de achtervolgingen af door tegen betaling in de ingewanden van de busetas mee te rijden, maar daar moeten ze een extra prijs voor betalen, want de vehikels doen er alles aan om de rit zo onaangenaam mogelijk te maken. Ze trekken loeihard op, remmen abrupt en gaan gierende de bochten door, zodat de reizigers als zakken aardappelen door elkaar worden geschud. Op hun bestemming aangekomen staan ze beduusd te wankelen op hun benen.

Maar het is de passagiers geraden snel hun positieven bij elkaar te rapen, want daar komt onmiddellijk het tweede monster aan: de taxi. De taxi is klein en kanariegeel en lijkt onschuldig, maar doordat hij als een zigzaggende kogel over de wegen en door de straten schiet, is hij niet minder dodelijk. De taxi houdt ervan om op topsnelheid door rood licht te rijden als het verkeer van links en rechts al aan het optrekken is, daarbij lekker puh! toeterend tegen de hapgrage busetas en andere taxi's. Hij neemt altijd de linker rijstrook, ook als de straat tweerichtingsverkeer is, en vooral als hij linksaf moet slaan, want dan kan hij andere auto's beletten het kruispunt over te steken en voetgangers de stuipen op het lijf jagen. Wee de arme passagier die een taxi neemt in de veronderstelling comfortabel te reizen: die komt van een koude kermis thuis. Hotsend van links naar rechts zit hij met afgrijzen toe te kijken hoe het laagvliegend projectiel al het andere verkeer - met uitzondering van de busetas en collega-taxi's - de berm injaagt. Bevend vist hij aan het eind van de rit naar klein geld, en is zó blij dat hij nog leeft, dat hij bereid is een fooi te geven op de koop toe.


Gezamenlijk op jacht


Het derde monster van Ibagué heet muziek. Muziek heeft een staart waarmee hij zo hard op de grond slaat dat de ruiten ervan rammelen en je lever en je milt tegen je adamsappel springen. Muziek bedient zich van huizenhoge boxen die worden aangedreven door versterkers waarvan de volumeknop altijd op "keihard" staat en waarvan het basregister altijd helemaal open staat. Muziek overvalt je van alle kanten en op de meest ontijdige uren van de dag en de nacht. Een avond kan vredig en kabbelend verlopen en je gaat rustig slapen, tot je om 1 uur gewekt wordt door een straatfeest waar Muziek de eregast is en dat tot 9 of 10 uur in de ochtend duurt. Daarna opent een winkel zijn deuren, zet boxen die haast tot aan de dakgoot reiken buiten, en het monster slaat van een andere kant toe. Soms zet ook een winkel ernaast of ertegenover even grote boxen op de stoep en begint een wedstrijd oorverdovend gebulder. Muziek werkt ook graag samen met de busetas en de taxi's om het zenuwgestel van de passagiers te slopen. Er is vrijwel geen bus of taxi waarin niet op volle sterkte Muziek schalt.



Het mooiste - of het ergste, wat men wil - is wanneer de drie monsters samenkomen. Dat maakte ik mee toen een buseta en een taxi elkaar krakend klem reden, terwijl bij allebei Muziek uit de ramen daverde. Eindelijk beet!

Geen opmerkingen: