Mijn pagina's

zondag 27 december 2009

Verkeersongeluk

Na terugkomst uit Leticia bleven we een paar dagen in Bogotá. Daar kregen we een verkeersongeluk - of liever gezegd ik veroorzaakte het, wat me zowat een hartverzakking bezorgde. We stonden in de file in een taxi voor een stoplicht te wachten, en we zeiden tegen de chauffeur: We kunnen beter hier uitstappen en een klein stukje lopen, want we zijn er vlakbij. Dat vond de chauffeur goed, we betaalden hem en hij zei: Stap hier maar gauw uit. Ik opende het portier aan de rechterkant, in de veronderstelling dat we vlak tegen de stoeprand stonden, en toen knalde er een motorrijder tegenop. Hij had gelukkig vrijwel niks: een geschaafde vinger en een zere knie, een klein gaatje in zijn broek en wat lichte schade aan de koplamp van zijn motorfiets. Maar het portier van de taxi was ontzet en de arme chauffeur jammerde dat het hem veel geld ging kosten en wat we van plan waren daaraan te doen. Ik zag al voor me dat we dagen bezig zouden zijn met verklaringen afleggen, een advocaat inschakelen, bellen met de verzekering in Nederland, enz. Maar gelukkig bleek het een zaak tussen de taxi en de motorrijder en hadden wij er als passagier niets mee te maken. Pati had de tegenwoordigheid van geest om direct een paar mensen op te bellen die van wanten wisten, onder wie haar broer, die zelf taxichauffeur is. Maar ik voelde me heel bezwaard, want het was per slot van rekening mijn schuld. En uiteindelijk, als je het nuchter bekijkt, ook die van de taxichuffeur. Dus leek het ons het beste een deel van de schade aan de arme man te betalen. Uiteindelijk gaven we driekwart van het schadebedrag dat hij noemde (meer hadden we ook niet bij ons), en met lood in de schoenen (en ik met een gevoel van een gierige, onverschillige gringo) liepen we weg.

Zodoende kwamen we te laat voor een afspraak met de Colombiaanse schrijver Evelio Rosero, van wie ik vorig jaar een boek vertaalde. Gelukkig wachtten ze (hij en zijn vrouw Sandra) op ons, en twee uur te laat, na een wandeling in de kletterende regen door La Candelaria, ontmoetten we elkaar. Hij was precies zoals ik me had voorgesteld: gesloten, timide, eenzelvig, maar met een grote dosis droge humor. Hieronder een foto.


Deze keer hebben we in Bogotá vrij veel met de Transmilenio gereisd. De Transmilenio is een soort bovengrondse metro, een netwerk van vrije busbanen waar lange bussen met een capaciteit van tegen de tweehonderd passagiers over rijden. De stations zijn gesloten ruimten met glazen deuren die openschuiven als de bus op de halte stopt.


Hoewel het een goed idee lijkt (het is trouwens een idee dat een van de vorige burgemeesters van Nederland heeft afgekeken, net als het netwerk van vrije fietspaden (ciclovías) in de stad, hoef je er maar een paar keer in te reizen om te merken dat het in de praktijk niet werkt en bij lange na geen oplossing biedt voor het transportprobleem van de stad. Het oorspronkelijke argument was: Wij hebben geen geld voor een dure metro en bovendien is een metro iets voor een stad die over weinig ruimte beschikt en Bogotá heeft nu juist veel ruimte, omdat het eigenlijk een verzameling dorpen en vrij nieuwe wijken is, verdeeld over een groot oppervlak en verbonden door brede vier- tot zesbaans wegen. Maar die wegen zitten wel degelijk altijd vol, en iedereen klaagt erover dat de Transmilenio overal brede rijstroken van de wegen afhapt, zodat de auto's veel minder ruimte krijgen en de files en de opstoppingen nog langer en groter worden. Dat is te merken. Verder is er wel degelijk een groot deel van het centrum waar weinig ruimte is, en ook daar dringen de ruimtevretende mastodonten van de Transmilenio door. Bovendien hálen de bussen van de Transmilenio het qua comfort niet bij de gemiddelde metro: de rijbaan, die glad en vlak zou moeten zijn, zit in werkelijkheid vol hobbels waar de bussen met grote snelheid overheen denderen, en de chauffeurs hebben ook de gewoonte van alle Colombiaanse buschauffeurs niet afgeleerd om vanuit stilstand keihard op te trekken en pas op het laatste moment - ook weer keihard - af te remmen, zodat je voortdurende vertikaal én horizontaal door elkaar geschud wordt. Met een zucht van verlichting stap je elke keer uit. De Transmilenio is ook permanent overvol, het gros van de passagiers moet staan en zich met beide handen vasthouden, wat weer vrij spel biedt aan tasjesdieven en zakkenrollers, waar de Transmilenio op het spitsuur ook vol mee schijnt te zitten.

Maar er was, natuurlijk, ook weer veel goeds. We bezochten een mooie, goed geoutilleerde bibliotheek (Virgilio Barco), waar ik bijzonder tevreden in een hoekje een stapel kranten heb zitten lezen (geef het jongetje letters te vreten en je hoort hem niet meer)


en we wandelden 's avonds langs de talloze kerstverlichtingen in de stad.


Hier nog een foto van Pati met een van haar beste vriendinnen, Yuldy, tijdens onze laatste lunch, vóór vertrek naar Ibagué:

Geen opmerkingen: