Zodoende kwamen we te laat voor een afspraak met de Colombiaanse schrijver Evelio Rosero, van wie ik vorig jaar een boek vertaalde. Gelukkig wachtten ze (hij en zijn vrouw Sandra) op ons, en twee uur te laat, na een wandeling in de kletterende regen door La Candelaria, ontmoetten we elkaar. Hij was precies zoals ik me had voorgesteld: gesloten, timide, eenzelvig, maar met een grote dosis droge humor. Hieronder een foto.

Deze keer hebben we in Bogotá vrij veel met de Transmilenio gereisd. De Transmilenio is een soort bovengrondse metro, een netwerk van vrije busbanen waar lange bussen met een capaciteit van tegen de tweehonderd passagiers over rijden. De stations zijn gesloten ruimten met glazen deuren die openschuiven als de bus op de halte stopt.

Hoewel het een goed idee lijkt (het is trouwens een idee dat een van de vorige burgemeesters van Nederland heeft afgekeken, net als het netwerk van vrije fietspaden (ciclovías) in de stad, hoef je er maar een paar keer in te reizen om te merken dat het in de praktijk niet werkt en bij lange na geen oplossing biedt voor het transportprobleem van de stad. Het oorspronkelijke argument was: Wij hebben geen geld voor een dure metro en bovendien is een metro iets voor een stad die over weinig ruimte beschikt en Bogotá heeft nu juist veel ruimte, omdat het eigenlijk een verzameling dorpen en vrij nieuwe wijken is, verdeeld over een groot oppervlak en verbonden door brede vier- tot zesbaans wegen. Maar die wegen zitten wel degelijk altijd vol, en iedereen klaagt erover dat de Transmilenio overal brede rijstroken van de wegen afhapt, zodat de auto's veel minder ruimte krijgen en de files en de opstoppingen nog langer en groter worden. Dat is te merken. Verder is er wel degelijk een groot deel van het centrum waar weinig ruimte is, en ook daar dringen de ruimtevretende mastodonten van de Transmilenio door. Bovendien hálen de bussen van de Transmilenio het qua comfort niet bij de gemiddelde metro: de rijbaan, die glad en vlak zou moeten zijn, zit in werkelijkheid vol hobbels waar de bussen met grote snelheid overheen denderen, en de chauffeurs hebben ook de gewoonte van alle Colombiaanse buschauffeurs niet afgeleerd om vanuit stilstand keihard op te trekken en pas op het laatste moment - ook weer keihard - af te remmen, zodat je voortdurende vertikaal én horizontaal door elkaar geschud wordt. Met een zucht van verlichting stap je elke keer uit. De Transmilenio is ook permanent overvol, het gros van de passagiers moet staan en zich met beide handen vasthouden, wat weer vrij spel biedt aan tasjesdieven en zakkenrollers, waar de Transmilenio op het spitsuur ook vol mee schijnt te zitten.
Maar er was, natuurlijk, ook weer veel goeds. We bezochten een mooie, goed geoutilleerde bibliotheek (Virgilio Barco), waar ik bijzonder tevreden in een hoekje een stapel kranten heb zitten lezen (geef het jongetje letters te vreten en je hoort hem niet meer)

en we wandelden 's avonds langs de talloze kerstverlichtingen in de stad.

Hier nog een foto van Pati met een van haar beste vriendinnen, Yuldy, tijdens onze laatste lunch, vóór vertrek naar Ibagué:
Geen opmerkingen:
Een reactie posten