Mijn pagina's

woensdag 20 januari 2010

Medellín - Antioquia

De reis naar Medellín maakten we met de auto. We werden opgehaald door Cepillo ("borstel", vanwege zijn crewcut), het manusje van alles van de Colombiaanse schrijver Héctor Abad, bij wie we gingen logeren. Cepillo wist alles, maar dan ook alles van Medellín - volgens hem de mooiste en de beste stad van de hele wereld - en kletste ons de hele reis de oren van het hoofd. Hieronder poseert hij trots bij de zilverkleurige 4WD.


We ontbeten onderweg in een wegrestaurant waar ze volgens kenners de beste chocola met kaas serveren. Niet schrikken, maar dat is een veel genuttigd Colombiaans ontbijt: een kop warme chocolademelk met een bolletje zachte kaas, ongeveer zoals mozzarella, maar dan geel en korrelig. Je kunt de kaas bij de chocola eten of, wat de meeste Colombianen doen, de kaas in de chocolademelk oplossen of minstens soppen. Het klinkt allemaal heel erg vies, maar het is lekker, heus waar. Verplicht voor Colombia-reizigers!


Onderweg zagen we weer een staaltje van roekeloos personenvervoer: als er niet genoeg plaats is in de auto voor iedereen, ach, dan ga je toch gewoon op de bumper staan. (De stoel was volgens mij niet om op te gaan zitten.)


In Medellín verplaatsten we ons, als het even kon, met de (bovengrondse) metro, die een verademing is vergeleken met de Transmilenio. De metro van Medellín is een gecombineerd systeem van treinen en kabelbanen. Omdat de stad in een diep, langgerekt dal ligt met aan weerszijden vrij steile hellingen, die tot boven aan toe zijn volgebouwd, lopen er vanuit verschillende metrostations in het dal lange kabelbanen naar de toppen van de bergruggen - de zogenaamde metrocable, ofwel "kabelmetro" - om ook de wijken op de hellingen een fatsoenlijk openbaar vervoer te bieden. Zo kunnen de bewoners die vroeger uren onderweg waren van hun huis naar hun werk, in een paar minuten het centrum of de industrieparken bereiken. Sinds de bouw van de kabelmetro zijn veel wijken op de berghellingen, die vroeger broedplaatsen waren van misdaad en armoede, bijna letterlijk "prachtwijken" geworden.


In Medellín wachtte ons een leuke verrassing. De tweede dag hadden we 's avonds een ontmoeting met twee Nederlanders, Frank en Nico, die ik al veertien jaar niet gezien had. Een gemeenschappelijke vriendin had ze getipt dat ik in Colombia was en ze het adres van mijn weblog gegeven. Via een reactie op mijn blog kwamen we in contact met elkaar en het toeval wilde dat zij tegelijk met ons naar Medellín gingen. Daar gingen we ze 's avonds in hun hotel ophalen, een hotel midden in het centrum, in zo'n gevaarlijke buurt dat onze Colombiaanse vrienden er nauwelijks naartoe durfden. Later vertelden Frank en Nico dat ook de chauffeur van de taxi die ze genomen hadden ze er eigenlijk niet heen wilde brengen. Maar gelukkig liep alles goed af en even later stonden we bij antiquariaat Palinuro, voor de opening van een tentoonstelling.


Nico & Frank


Palinuro is een fenomeen. Het is een piepklein winkeltje ("een postbus met een wc", zoals de beheerder het noemt), maar het heeft een schitterend interieur en is tot in alle hoeken en gaten volgestouwd met boeken. De schaarse lege plekken op de muren hangen vol met schrijversportretten. Voor wie van boeken houdt is het een schatkamer, waar je niet meer weg komt, vooral ook omdat de beide heren die het drijven zeer erudiete, belezen, welbespraakte en geestige mannen zijn. Ga ernaartoe als je in Medellín komt. Dit is het adres: Cra. 42 No 54-58 (tel. 2393994).


Palinuro
van links naar rechts: Frank, Patricia, Luis Alberto (antiquair), Héctor Abad, een schrijver die trots zijn boek toont en de tweede antiquair


De meeste tijd hebben we buiten Medellín doorgebracht, in het schitterend bergland van Antioquia, met zijn uitgestrekte plantages. Antioquia is een streek waar vanaf de kolonisatie veel Europese boeren zich vestigden en die lange tijd betrekkelijk geïsoleerd is geweest. Hier vind je dan ook de meeste onvermengde blanken, met blauwe ogen en blonde haren. Op de foto hieronder sta ik naast Carlos, de zoon van een Antioquiaanse boer, die zo van het Brabantse platteland kan zijn weggelopen. Maar zijn familie woont al tientallen generaties in Colombia. Hij lijkt sprekend op een van de boerenzonen met wie ik op de lagere school heb gezeten. (Dus wat hij niet weet is dat hij naast een echte Brabantse boer staat.)


Het landschap van Antioquia golft van diepe dalen, zo'n vier- tot zeshonderd meter boven de zeespiegel, waar het bloedheet is en waar typische tropische planten groeien zoals palmen en bamboe (of liever guadua, zoals de bamboesoort heet die hier het meest groeit), tot de hoge bergruggen van drieduizend meter boven de zeespiegel, waar het guur en fris is ('s nachts koud) en waar heel andere planten groeien en heel andere gewassen worden verbouwd. Op de foto hieronder sta ik met Héctor Abad in een bloedheet dal tussen de guadua te zweten, allebei schaterlachend, ik weet niet meer waarom.


Deze keer hebben we wel paardgereden, een tocht van een paar uur. Het was echt een onvergetelijke ervaring, ik weet nu pas wat ik mijn hele leven gemist heb. Natuurlijk gaven ze mij en Pati de twee allersloomste paarden uit de stal, zogenaamde táperos, ofwel "schilleboerpaarden", die alleen maar een beetje kunnen sjokken en sukkelen, want anders zouden we zeker uit het zadel zijn gevallen. En zo sjokten of sukkelden we dus door berg en dal terwijl de (andere) Colombianen om ons heen trappelden en draafden, tot aan kinderen van 8, 10 jaar toe. Hieronder poseren we, voor vertrek.



De terugreis ondernamen we met het vliegtuig - 35 minuten van opstijgen tot landen. Het was voor het eerst in mijn leven dat ik in een propellorvliegtuig zat. Wat een herrie!


Zaterdag (waarschijnlijk) gaan we naar Bogotá. Dinsdag vliegen we de Atlantische Oceaan over en volgende week woensdag hopen we op Schiphol te landen.

2 opmerkingen:

Unknown zei

Hallo Jos, leuk om je blog te lezen en zien. Ik ben de zus van Nico en ben natuurlijk zeer benieuwd naar hun vakantie. Ik vond het eerlijk gezegd een beetje spannend dat ze naar Colombia gingen (beetje bevooroordeeld door bepaald type berichtgeving in de media),het zinnetje over dat hotel in die gevaarlijke wijk ga ik dan ook snel vergeten...Maar leuk Nico en Frank zo op de foto te zien, leuk dat jullie elkaar daar ontmoet hebben. Wat is de wereld dan toch ook weer klein..De foto's zien er prachtig uit.hartelijke groet van Andrea Bosman-Heemelaar

Jos zei

Wat leuk dat je reageert, Andrea. Ik hoop dat Nico en Frank je reactie ook lezen. Het laatste wat ik van ze hoorde was dat ze in Cartagena waren aangekomen, dus ver buiten de gevarenzone van Medellín. Wees gerust!