
Pati kon de jaguars en de boa's en alle andere griezels die je lopend door de selva kunt tegenkomen niet uit haar hoofd zetten, maar ik vond de wandeling door het regenwoud de boeiendste ervaring van de trip. Vooral ook omdat onze gids, een indiaan uit de streek zelf die biologie had gestudeerd, om de vijf meter onze aandacht vestigde op iets interessants dat we anders over het hoofd hadden gezien. Zoals bijvoorbeeld een grote boom die er ooit had gestaan, die je nog steeds kon "zien", ook al was hij allang vergaan. Dat komt door het fenomeen van de zogenaamde wurgficus, een liaanachtige parasiet die zich om een boom slingert, zijn levenssappen opzuigt en en hem steeds verder afknijpt, dus heel letterlijk "wurgt". Tegen de tijd dat de boom dood en vergaan is, heeft de ficcus echter zoveel extra (dikke) luchtwortels naar de grond gestuurd, dat hij zelfstandig overeind kan blijven en zich voeden. Midden tussen die lange staken zie je dan nog de spookgestalte van de boom. Als je het niet weet, zul je het nooit opmerken. Op de volgende foto kun je hem zien: de lege ruimte tussen het groepje dunne "bomen" (in werkelijkheid de luchtwortels van de ficcus), dat was de oorpronkelijke (dikke) boom.

Hieronder een foto van onze tocht, op knielaarzen, door de modder van het oerwoud. Wij zaten steeds dicht bij de Amazone Rivier, dus in het gebied dat in de "winter" (zo noemen ze hier de regentijd) wordt overstroomd.

De gids waarschuwde ons dat we, al was het niet erg waarschijnlijk, een jaguar konden tegenkomen, en hij instrueerde ons wat we dan moesten doen: doodstil blijven staan tot hij weggaat, maar, zo waarschuwde hij, "dat kan wel een half uur duren". Geen erg opwekkend vooruitzicht. Hij liet ons ook een braaksel van een jaguar zien: een klein aapje dat het roofdier had verschalkt en vervolgens uitgebraakt. Als een jaguar namelijk na een prooi te hebben gegeten een betere prooi tegenkomt, dan vangt hij die, braakt zijn maag leeg en verorbert zijn nieuwe prooi. Wat voor betere prooi kon hij in dit geval zijn tegenkomen? vroegen wij ons af. Een gids, misschien? Of een toerist?
De laag teelaarde van het regenwoud is heel erg dun en daaronder ligt een rotsbodem, dus de bomen kunnen geen ondergronds wortelstelsel vormen om overeind te blijven en voedingsstoffen op te pompem. Dat doen ze dan ook grotendeels bovengronds, zodat je, vooral bij de grotere bomen, heel grote steunberen ziet zoals bij gotische kathedralen. Op de foto hieronder staan we tussen de wortels van een exemplaar van de grootste boom van het Zuid-Amerikaanse regenwoud: de ceiba.

Natuurlijk was er ook een obligaat bezoek aan een "indianendorp", waar vooral opviel dat de "indianen" daar er precies zo uitzien als de Colombianen overal elders in het land, behalve als ze even hun traditionele kleren aantrekken en een dansje uitvoeren onder trommelbegeleiding, zoals deze oude dametjes op de foto hieronder.

Er zijn ook heus wel echte indianendorpen in het regenwoud, waar de mensen geïsoleerd van de westerse beschaving leven, maar die liggen ver weg. Als je daar naartoe wilt, moet je rekenen op minstens een dag lopen.
We hebben ook op piranha's gevist en ik ving er zowaar een, een jonkie:

Nog wat indrukken: Een stortbui op de Amazone:

Een prachtige wolkenlucht boven de Amazone:

De Indianen die in dit grensgebied tussen Colombia, Peru en Brazilië leven zijn de Ticuna, een Portugese of Spaanse verbastering van "Tegüma", zoals de indianen van dit volk zich in hun eigen taal noemen (de u-umlaut is dezelfde klank als de "y" in het Noorse "Peer Gynt"). Er zijn in totaal ongeveer 70.000 Tegüma of Ticuna en de meeste zijn, gek genoeg, protestant. De taal die ze spreken heeft geen verwantschap met de andere indianentalen in Zuid-Amerika.
Het meest spectaculair, en ook het meest toeristisch, was ons bezoek aan La Isla de los Micos (Het eiland van de aapjes). Er leven er ongeveer 10.000, verdeeld in tien gemeenschappen/territoria. De gids gaat met een zak bananen voorop, fluit een paar keer en er daalt een regen van aapjes uit de bomen op je neer. Binnen een oogwenk hang je vol aapjes, letterlijk, die - ook al letterlijk - uit je hand eten, dat wil zeggen als je er een banaan mee vasthoudt. Maar raak ze niet aan, zegt de gids, want dan bijten ze meteen. Dat hebben we dus maar niet uitgeprobeerd. Je moet ook oppassen dat ze je niet onderzeiken, want ze laten tijdens hun fourage gewoon alles lopen. Het is ongelooflijk hoe ze over je blote armen en hoofd klimmen zonder ook maar een schrammetje achter te laten - ja, ze springen zelfs van de ene persoon naar de andere en komen zacht als sneeuwvlokjes neer.
Een paar foto's:

Kijk naar de mico die op het punt staat op het hoofd van Pati te landen:

Ik met een apestaartje (links, ineengedoken met een aap op zijn kop, onze gids Lucho):

En dan was er ook nog het aller-, allerkleinste aapje ter wereld, de mico leoncito, dat hier boven op mijn honkbalpet zit:

Het departement Amazonas is het grootste departement van Colombia (109.000 vierkante kilometer, ongeveer zo groot als Nederland + twee keer België) en telt twee plaatsen: Leticia, een klein stadje, en Puerto Nariño, een piepklein dorpje. De rest is oerwoud, geen wegen, niets. Amazonas is ook het Colombiaanse departement met het minste geweld en de minste misdaad per hoofd van de bevolking. Leticia wordt zwaar bewaakt omdat het voornamelijk van het toerisme bestaat en omdat de guerrilla en andere benden zich bij voorkeur in het oerwoud verschuilen, en oerwoud is er, zoals gezegd, veel in het departement. Je ziet overal militairen en politie. Een vreemd verschijnsel in Leticia is dat er bijzonder weinig auto's zijn: de mensen rijden voornamelijk op brommers en motoren.
We hebben vrijwel geen last gehad van muggen of muskieten. Alleen tijdens onze wandeling door het regenwoud werden we, telkens als we stilstonden, omringd door hinderlijk gezoem. We zijn een paar keer gestoken, maar het mag geen naam hebben. We zijn wel blij dat we die malariapillen geslikt hebben, ook al doet niemand dat hier.
2 opmerkingen:
Hoi Jos, wat een leuk en herkenbaar reisverslag! Wij - Frank en Nico, vrienden van Els, remember? - zitten momenteel ook in Colombia en hebben ook het genoegen van de trilplaat die TransMilenio heet mogen proeven. En vandaag 11 januari zijn we in het koffiedistrict aangekomen. Misschien lopen we jou nog tegen het lijf, of ga je ook muntjes rapen op haarspeldbochten? Groet, Frank en Nico
Hé, wat leuk, Nico! Ik was alweer helemaal vergeten dat jullie ook in Colombia zaten in deze tijd. Gaan jullie ook nog naar Medellín? Daar zijn wij van de 13de t/m de 19de. Hartelijke groet. Jos
Een reactie posten